Trofozoit

Budowa i rozwój. Trofozoit asymetryczny gruszkowaty lub owalny długość 6- -20 pm, szerokość 3-10 pm. Jądro okrągłe, bliżej bieguna przedniego, z kariosomem w centrum i chromatyną skupioną biegunowo. Obok jądra szeroki i głęboki otwór gębowy. Przed jądrem 6 kinetosomów, z których wychodzą 4 wici: 3 wici wolne biegnące ku przodowi (z 3 kinetosomów) i jedna skierowana ku tyłowi do otworu gębowego (z 2 kinetosomów) oraz 2 włókna brzeżne (z 1 kinetosomu), otaczające otwór gębowy. W cytoplazmie liczne wodniczki pokarmowe, drobne ziarnistości ciałek zapasowych i wodniczki jodofilne. Biegun tylny silnie wydłużony (ryc. 3.17).

Czytaj

Postać złośliwa

Postać złośliwa polega na stwardnieniu drobnych tętniczek. Stosunkowo wcześnie dochodzi do niewydolności nerek: hipo- stenurii, azotemii i wielomoczu wyrównawczego. Uszkodzenie drobnych tętniczek i naczyń włosowatych prowadzi do krwawień. Rozwija się stale narastające nadciśnienie zwane złośliwym lub nerkowym. Serce przerasta, lecz szybko dochodzi do jego niewydolności.

Czytaj

Stożek motylicy

Na przednim końcu stożka motylicy znajduje się przyssawka gębowa z otworem prowadzącym do umięśnionej gardzieli i płytkich kieszonek przygardzielowych. Ciągnący się za gardzielą krótki przełyk rozwidla się na poziomie przyssawki brzusznej na dwa główne ślepe pnie jelita, dające boczne odgałęzienia. Protonefry- dialny układ wydalniczy jest dobrze rozwinięty prowadzące od komórek płomykowych drobne kanaliki łączą się i wpadają do dwóch biegnących prawie równolegle w ‚/, przedniej części ciała, blisko linii środkowej lub do głównego kanału wydalni-

Czytaj

Proces chorobowy

Proces chorobowy zaczyna się przekrwieniem i obrzękiem płuc. Pęcherzyki płucne zostają wypełnione początkowo płynem surowiczym, w którym stopniowo wzrasta ilość włóknilca. Z chwilą gdy włóknik całkowicie wypełni pęcherzyki płucne, płuco staje się twarde, kruche, o szaroczerwonej powierzchni przekroju. Okres ten nazywamy „zwątrobieniem”, gdyż zarówno konsystencja, jak i zabarwienie płuca przypomina wątrobę. Płat płucny w okresie zwątrobienia jest bezpowietrzny i nie- dolcrwiony, występuje wówczas silna duszność i niekiedy sinica.

W dal...

Czytaj

Chorobotwórczość. L. donovani i L. infantum

Chorobotwórczość. L. donovani i L. infantum wywołuje leiszmaniozę narządową (leishmaniosis visceralis) Starego Świata, natomiast L. chagasi – Nowego Świata, określaną często jako choroba kala-azar (choroba czarna), dotyczy w 60% chorych między 10 a 20 rż. Okres wylęgania trwa od 10 dni do 2 lat, najczęściej 4- 10 mies. Choroba rozpoczyna się bólami głowy, napadami podwyższonej do 40°C temperatury ciała – z dwukrotnym wzrostem w ciągu doby – z dreszczami, powiększeniem śledziony i wątroby oraz ciemnym zabarwieniem skóry u części chorych pojawia się osutka grudkowa uogólniona lub ograniczająca się do skóry twarzy i szyi. Później występują zmiany w jelicie, najczęściej owrzodzenie jelita grubego, do którego dołączają się wymioty, bóle brzucha i biegunka...

Czytaj

W początkowym okresie zapalenia kłębków

W początkowym okresie zapalenia kłębków stwierdza się rozszerzenie naczyń kłębka i uszkodzenie ich śródbłonków. Do torebki Bowmana przedostają się krwinki czerwone oraz białko. Po pewnym czasie gromadzący się wysięk oraz złuszczające się i bujające nabłonki torebki powodują ucisk kłębka. Pętle naczyniowe pustoszeją. Kłębek ulega zwyrodnieniu szklistemu, a równocześnie następuje wtórne zwyrodnienie kanalików. Nerka jest obrzękła, niedolcrwiona. W końcu dochodzi do odczynu tkanki łącznej, która rozrasta się, następnie bliznowacieje i uciska ocalały miąższ. Powstaje obraz tzw. pozapalnej marskości nerek. Nerki stają się wówczas małe, twarde, o nierównej powierzchni.

Czytaj

Wzrost stężenia składników żółci

Wzrost stężenia składników żółci, głównie bilirubiny i cholesterolu, występuje między innymi w żółtaczkach hemolitycznych. Nadmierny rozpad krwinek czerwonych powoduje wydzielanie dużych ilości barwników żółciowych przez wątrobę. Barwniki te, głównie bilirubina, znajdują się niekiedy w żółci w tak dużym stężeniu, że wypadają w postaci strątów. Wzrost stężenia cholesterolu może być spowodowany nadmiernym odżywianiem się pokarmami obfitymi w cholesterol (masło, jaja itp.)-

Czytaj

Kamica nerkowa

Kamica nerkowa polega na odkładaniu się w drogach moczowych, głównie w kielichach i miedniczkach nerkowych, rzadziej w moczowodach i pęcherzu moczowym, złogów ze składników moczu w postaci piasku lub kamieni (ryc. 92). Najczęstszymi rodzajami kamieni są kamienie moczanowe, szczawianowe, fosforanowe i wapniowe.

Kamica występuje głównie u mężczyzn, zwłaszcza o artretycz- nej konstytucji. Dużą rolę odgrywa rodzaj i ilość spożywanych pokarmów. Duże spożycie mięsa sprzyja powstawaniu kamieni moczanowych, zaś rabarbaru i szczawiu – kamieni szczawianowych. Kamienie wapniowe tworzą się często w nadczynnościach przy tar czy czek w związku ze wzrostem poziomu wapnia we krwi i nadmiernym jego wydalaniem z moczem. Duże znaczenie w powstawaniu kamicy ma awitaminoza A. Wskutek niedoboru witaminy A nabłonek dróg moczowych ulega złuszczeniu i może stanowić jądro przyszłych kamieni. Podobne znaczenie mają stany zapalne dróg moczowych (złuszczające się nabłonki, skupiska bakterii). Poza tym w trakcie zapalenia zmienia się odczyn moczu

Czytaj

ROZEDMA PŁUC

Rozedmą płuc (emphysema pulmonum) nazywamy stałe rozdęcie pęcherzyków płucnych na tle zaniku lub pękania ich ścian (ryc. 84).

Przyczyną rozedmy jest najczęściej oddychanie w warunkach utrudnionego wydechu. Rozedma powstaje często u „dmuchaczy” w hutach szkła, u muzyków grających na instrumentach dętych, u nurków, atletów, tragarzy. Przyczyną rozedmy może być poza tym dychawica oskrzelowa. Każdy nasilony, trwający latami kaszel prowadzi wreszcie do rozedmy. We wszystkich wymienionych wyżej stanach dochodzi do wzrostu ciśnienia powietrza w pęcherzykach płucnych. Pęcherzyki ulegają rozdęciu, ściany ich zanikają i pękają. Zanikają również stopniowo przegrody międzyzrazikowe i znajdujące się w nich naczynia krwionośne. Płuco staje się pozornie większe na skutek rozdęcia.

Czytaj

Leczenie usprawniające narządu ruchu

Aby spełnić założenia rehabilitacji, potrzeba dużego personelu i w rzeczywistości zespół rehabilitacyjny składa się z wielu osób różnych zawodów i specjalności. Poza lekarzami w zespole rehabilitacyjnym działają terapeuci, technicy ortopedyczni, pra-cownicy społeczni, doradcy zawodu, psycholodzy oraz pielęgniarki.

Czytaj