Dyskografia

Badanie polega na bezpośrednim wprowadzeniu środka cieniującego do krążka między kręgowego. Wykonuje się je pod kontrolą promieni Roentgena. Chory leży na brzuchu. Igłę wkłuwa się od tyłu w linii pośrodkowej, przezoponowo. Do krążka wprowadza się ok. 2 cm3 środka cieniującego. Wprowadzeniu preparatu do uszkodzonego krążka towarzyszy ból promieniujący do jednej lub obu kończyn dolnych, przy czym natężenie bólu oraz jego promieniowanie stanowi ważny czynnik diagnostyczny (w powiązaniu z innymi objawami).

Czytaj

Tasiemiec pasożytujący w postaci dojrzałej

Występowanie. Tasiemiec pasożytujący w postaci dojrzałej w jelicie cienkim u lisa, psa domowego, wilka oraz kota domowego. Żywicielami pośrednimi są człowiek, drobne gryzonie, głównie norniki, nornica ruda, piżmak, mysz, szczur i niektóre małpy człekokształtne. Rozmieszczenie geograficzne bąblowca wieloja- mowego ogranicza się do półkuli północnej, do endemicznych ognisk europejskich w Szwajcarii, Niemczech i Tyrolu, w Ameryce Północnej w środku pogranicza Kanady i USA oraz do bardziej zwartego zasięgu – poczynając od krajów czarnomorskich i europejskiej części WNP, przez całą Syberię, północną Alaskę i północną Kanadę do Grenlandii. W Polsce zarejestrowano dotychczas tylko sporadyczne przypadki u człowieka. Warto zwrócić uwagę, że transmisja E. multilocularis odbywa się głównie wśród zwierząt dziko żyjących.

Budow...

Czytaj

Torebka kopulacyjna samca

Torebka kopulacyjna samca złożona jest z 2 silnie rozwiniętych płatów bocznych i bardzo małego płata grzbietowego, podpartego żeberkiem zakończonym dwukrotnym rozwidleniem. Szczecinki kopulacyjne są stosunkowo krótkie, jest też narząd dodatkowy (gubemaculum). Szpara sromowa samicy leży w tylnej części ciała.

Czytaj

Zaniki mięśniowe

Tam, gdzie -jak to często występuje – następstwem tyłoprzemieszczenia jądra miażdżystego jest rozciągnięcie korzenia, a nie jego uciśnięcie, sprawa przebiega inaczej. Włókna ruchowe korzenia są mniej dotknięte niż włókna czuciowe, przeto zarówno osłabienie, jak i zaniki mięśniowe są mniejsze niż ból i zaburzenia czucia. Dużego stopnia i łatwo wykrywalne zaniki mięśniowe są późnym objawem osłabienie mięśni musi być wystarczająco poważne, aby było zauważone przez chorego. Trzeba zaznaczyć, że lekkiego stopnia zaniki i osłabienie mięśni występują już we wczesnych okresach choroby, jednakże przechodzą one zazwyczaj nie zauważone, gdyż – aby je wykryć – trzeba chorego bardzo dokładnie zbadać.

Zaniki mięśniowe ...

Czytaj

Zaburzenia czucia

Zaburzenia czucia dotyczą określonych pól zaopatrywanych przez poszczególne dermatomy. Gdyby można było wykreślić pola poszczególnych dermatomów i gdyby były one stałe, wówczas na podstawie zaburzeń czucia można by określić poziom uszkodzenia krążka. Niestety, jest to sprawa niewykonalna. Do tej pory poczyniono wiele prób sporządzenia takich kart, które niewiele jednak dały, gdyż karty wykonane przez poszczególnych badaczy bardzo się różnią . Na ogół przyjął się wzór Foerstera. Największe zachodzenie na siebie dermatomów występuje

Czytaj

Mielografia

Najbardziej pomocna staje się mielografia w okresie II, kiedy przesunięte w stronę kanału rdzeniowego jądro miażdżyste przemieszcza się pod tylne więzadło podłużne i odsuwa oponę twardą. Nie należy jednak zapominać, że przemieszczone jądro jest małe i szybko ulega spłaszczeniu, dając częściej objawy spowodowane naciągnięciem korzenia niż uciskiem na oponę twardą rdzenia. Jądro miażdżyste najczęściej kieruje się do boku i nie styka z oponą twardą lub styka się z nią od strony przednio-bocznej w ten sposób, że staje się niemożliwe wykonanie odpowiedniej projekcji ukazującej mały ubytek. Dlatego uszkodzenie krążka międzykręgowego nawet w II okresie rzadko daje się wykryć badaniem mielograficznym.

Czytaj

Bąblowica

Protoskoleksy zjedzone przez psa lub innego żywiciela ostatecznego wynico- wują się w jelicie cienkim i przytwierdzają do błony śluzowej przyssawkami oraz hakami. Inwazja jest często mnoga, co wiąże się z dużą liczbą protoskoleksów w płynie bąblowca płodnego. Mimo niewielkich rozmiarów ciała forma ostateczna tasiemca jednojamowego rośnie dość wolno – okres dojrzewania oblicza się zazwyczaj na 6-9 tyg. Stwierdzono, że okres ten może być krótszy i zależy od wieku żywiciela ostatecznego, a także prawdopodobnie od wielu cech żywiciela pośredniego i właściwości biologicznych szczepu samego pasożyta. Wykazano np., iż okres dojrzewania E. granulosus u jednorocznego psa trwa 36 dni, u 12-letniego zaś – 50. Warto też zaznaczyć, że jaja inwazyjne u psa starego są mniej liczne niż u młodszego, mimo jednakowej dawki materiału inwazyjnego. Przeżywalność postaci dojrzałych tasiemca u psa określona jest zwykle na kilka miesięcy, zaś larw u żywicieli pośrednich aż na kilkadziesiąt lat.

Chorobotwór...

Czytaj

Preparata bezpośredni

Wykazaliśmy korelację statystycznie znamienną między inwazją T. tenax a wy-stępowaniem u ludzi zmian błony śluzowej jamy ustnej i chorób przyzębia oraz zapaleń języka (Kurnatowska, A. J. Kurnatowska). Wcześniej opisywano występowanie tego pierwotniaka w przewlekłych zapaleniach błony śluzowej jamy ustnej, zatok przynosowych lub migdałków oraz u osób z zaawansowaną próchnicą zębów. Wykrywano również rzęsistki w treści rozstrzeni oskrzeli, ropni płuc i w wysięku opłucnej w wielu przypadkach jednak nie udowodniono, że była to inwazja rzęsistka policzkowego. Badając skład ontocenozy jamy ustnej, najczęściej stwierdzaliśmy oprócz rzęsistka policzkowego ziarniaki Gram-dodatnie (dwoinki, paciorkowce i in.) oraz u połowy osób z inwazją T. tenax – grzyby drożdżopodobne z rodzajów Cancli- cla i Rhodotonda (ponad 20 gatunków). Ostatnio wykazaliśmy u osób z rzęsistko- wicą jamy ustnej powikłaną grzybicą obniżenie stężenia immunoglobuliny klasy A w ślinie.

Wykry...

Czytaj

Hoehler

Hoehler i wsp. słusznie zwracają uwagę na to, że ponieważ manipulacje wiążą się z powstaniem manualnej interakcji między lekarzem a pacjentem, terapeutyczny skutek zabiegu może ograniczać się jedynie do silnego placebo (porównaj średniowieczną wiarę w efekty typu uzdrowicielskiego płynące z dotykania itp. i współczesne kontakty z bioenergoterapeutami, z naukowego punktu widzenia oznaczające zacofanie i obskurantyzm).

Czytaj

Tempo rozwoju pęcherzyków

Natomiast rozwijająca się z onkosfery larwa wykazuje wiele cech odmiennych: bezpośrednio po dostaniu się do wątroby wytwarza wypustki otoczone błoną oskór- kową, przenikające do miąższu wzdłuż naczyń krwionośnych. W miarę dalszego wzrostu larwy powstają drobne pęcherzyki o średnicy 0,5-6 mm. Przekrój larwy na tym etapie rozwoju przypomina nowotwór złośliwy. Porównanie to jest uzasadnione także i z tego względu, że pojawiające się szybko wewnątrz wypustek pęcherzyki łatwo odrywają się i mogą tworzyć liczne „przerzuty” drogą naczyń krwionośnych lub chłonnych.

Czytaj